ვიზიტი კახეთში – მესამე და ბოლო დღე

გავეხვიე თბილ საბანში და ისე ვიყავი დაღლილი, რომ ღრმად ჩამეძინა რამდენიმე საათი. 9–ზე გამეღვიძა, მაგრამ არ ავდექი, მაიამ ბავშები გარეთ გაიყვანა და ვნებივრობდი 11–მდე საწოლში.

ნათია, მაიას და, და თიკო გვერდზე სოფელში ნათლობაზე იყვნენ წასულები, ასე რომ ცოტა არ იყოს და მოვიწყინეთ, თან ძალიან ჩამოცხა. ცოტა ხანი გარეთ ვიჯექით, ცოტა ხანი სახლში.

გარედან მომესმა “სოფო, სოფო” ყვირის მაიას ძმა განწირული ხმით. გავვარდი გარეთ, მეთქი რა ხდება და ის და თავისი ძმაკაცი ამ საოცრებას მოათრევდნენ გაჭირვებით

იმდენი ვეფერე საწყალ კატას, კიწის მონატრებები ჩავიხშე, უკმაყოფილო ხმებს უშვებდა მართალია, მაგრამ ვინ აქცევდა ყურადღებას.

გული რომ ვიჯერე, გავუშვი და გაძუნძულდა შეწუხებული.

ჰო კიდევ, სულ ტყუილად წავიღე სამი წყვილი ფეხსაცმელი, რაც იქ ვიყავი, მაიას ძმის ბარსელონას შლოპანცების მეტი არაფერი მცმია 🙂

ამასობაში დაღამდა კიდეც, მოვიდნენ დაღლილები, თიკო წავიდა დასაძინებლად, ჩვენც შესვლას ვაპირებდით უკვე, რომ მაიას ერთმა ნათელმა აზრმა გაურბინა თავში, ხვალ მაინც მიდიხარ და ამაღამ დავლიოთო.

გავაღვიძეთ თიკო, გამოვიდა ნამძინარევი სახით, დასალევი არ გვაქვს, მერე გაგვახსენდა, თემო ამბობდა, ჩაციებული არაყი მაქვსო, ხოდა ბევრი აღარც გვიფიქრია. ღამის 3 საათია.

გავედით გარეთ. მაია ბოხი ხმით იძახის “თემოო”. გადმოიხედა შეშინებულმა ბიჭმა. “ჩამოდი დაბლა” ეძახის თავის ბიძაშვილს. აუ, ეხლა სანამ ეს გაემზადება და ჩამოვა, ვიძახით ჩვენ, დღეში ასჯერ ბანაობს და სანამ გარეთ გამოვა კაი ხანი ემზადება ხოლმე.

ჩამოვიდა დაბლა, ჩვენ ვკვდებით სიცილით. მოგვცა არაყი და დაიწყო წუწუნი, ასე მალე რატომ მიდიხარო. გამოვედით ჩვენ ოთახში და დავიწყეთ დალევა.

სულ 4–5 ჭიქა შეგვხვდა, მეტი არა, ბოლომდე არც გვეყო, მაგრამ სხვა არსად აღარ გვეშოვებოდა დასალევი და გავჩერდით. მაიას ძას იქვე ეძინა. გამოვიტანეთ ფანქრები და პომადები და შუბლზე რაღაცეები დავაწერეთ. ბავშვს გაეღვიძა და შეშინებული გვიყურებდა, მაგრამ შთავაგონეთ, რომ ეს ბოროტი კოშმარი იყო და დილით აღარაფერი ეხსომებოდა.

დავაყენე მაღვიძარა 8 საათზე და დავემხე ლოგინზე.

მეორე დილით წამოვედი.

ვიზიტი კახეთში – მეორე დღე

სახლში რომ შევედით დასაძინებლად, ვიგრძენი, რომ საკმაოდ გრილოდა კი არადა ციოდა კიდეც. ჩავწექი ლოგინში და ისეთი სისქის საბანი გადავიფარე, ახლაც მიკვირს. გემრიელად გავიზმორე და ის იყო თავი ტკბილ ძილს უნდა მიმეცა, რომ მოულოდნელად ერთ ადგილზე გავიჭედე – ვეღარ ვიძინებ.

გავიდა ერთი საათი, გავიდა ორი საათი, დავხედე ტელეფონს – 3 საათია. ბავშვებს ძინავთ, ხანდახან ძილში რაღაცეებს ბოდავენ კიდეც. მაიასაც აშკარად ძინავს, ერთი მე ვწევარ თვალებგახელილი.

ავდექი სიბნელეში, ვეძებ ტელეფონის ყურთსასმენებს, ამოვიღე ჩანთიდან გაჭირვებით, ჩავწექი ისევ ლოგინში.

გავიდა კიდევ ერთი საათი და ბუნდოვანი გაურკვეველი სიზმრით ვიგრძენი, რომ ცოტა ხანი მეძინა.

ახლა თავს ახალი უბედურება დამატყდა. ღია ფანჯარასთან უამრავი ქათამი მოჯგროვდა და გამყინავი ხმით დაიწყეს კაკანი, მაგრა კაკანს კიდევ რა უჭირს, რაღაც საოცარ ხმებს გამოსცემდნენ, რომელიც პირველად გავიგე, თითქოს ახრჩობდენ და აღარც იხრჩობოდნენ.

მერე შემოუერთდათ მამალი, რომელიც ალბათ საათნახევარი საზარელი ხმით ყიოდა. დავემშვიდობე დილის ძილს და ავდექი.

დილის 8 საათი:

გავედი ეზოში, სადაც ლეღვის ჩრდილის ქვეშ საწოლი და მაგიდა დგას, ფაქტიურად სამზარეულოს როლს ასრულებს, ჩამოვჯექი საწოლზე. რატომღაც მეგონა, რომ ამ დროს მთელ სოფელს ეღვიძა, მაგრამ ისეთი სიჩუმე და სიცარიელე იყო, თავი საილენთ ჰილში მეგონა.

მაიაც ადგა, გამოვიდა, ბავშვებს საჭმელი გაუკეთა, მერე მაიას ბიძაშვილი შემოვიდა, თემო, ცოტა ხანი ის ვაწვალე. ბოლოს როცა ვნახე, პატარა ბიჭი იყო, ნერვების მომშლელი, ახლა ჩავედი და კაცი დამხვდა უკვე, დიდი კუნთებით 🙂

12 საათი

შევედი სახლში ცოტა ხნით, გარეთ ძალიან დამცხა, მაიამ ბავშვები შემოიყვანა, თემოც შემოვიდა, საწოლზე ჩამომიჯდა, ბავშვებს ვეთამაშებოდით,  დაღოღავდნენ იატაკზე და იცინოდნენ. ცოტა დრო ასე გავიყვანეთ, მერე ნარდის თამაში გადავწყვიტეთ და გავედით გარეთ.

2 საათი

თემომ კამათლები იშოვნა, თან მემუქრებოდა, აი ნახავ ეხლა როგორ მოგიგებო, მაგრამ არ გაუმართლა, 3–1 მოვუგე, მერე დაუძახეს და ცოტა ხნით გავიდა. ამასობაში მოვიდა თიკო და საწუწაოდ წავიდეთო, შემომთავაზა. ჩავედით ქუჩის ბოლოში, ყინულივით ცივი წყლით ვიწუწავეთ, ბოლომდე დავსველდით და დავუწყეთ მზის აბაზანების მისაღებ ადგილს ძებნა. ამასობაში თემოც მოსულიყო და მომაძახა, რომ მოხვალ, გავაგრძელოთო, რაზეც მე და თიკო დავწყდით სიცილით და იმის მერე სულ მეკითხებოდა, მორჩით რაც დაიწყეთო?

4 საათი

ჯერ ერთ მიტოვებულ ეზოში შევედით, მაგრამ არ მოგვეწონა, მერე გადავწყვიტეთ თემოს სახლში შევსულიყავით, რომელსაც მეორე სართულზე ვერანდასავით აქვს რაღაც და იქ დავწოლილიყავით. მაიაც იქ იყო, ავედით მეორე სართულზე და გავწექით. გვინდოდა წყნარად მიგვეღო “ზაგარი”, მაგრამ ვინ დაგაცადა. შემოგვივარდა მაიას ძმა ჩემი ტელეფონით, მოვიდა თემოც, ეჩხუბება, წამოდი დააცადე გოგოებს, ეს არ მიყვება, არც იმას უნდა წასვლა, მაგრამ მაინც ეჩხუბება, ბოლოს როგორც იქნა ორივენი წავიდნენ.

ჩემს ტელეფონში ნანახი სურათი, არც ვიცოდი თუ გვიღებდა.

დაახლოებით ერთი საათი ვიწექით, მერე ჩრდილიც მოგვადგა და ჩამოვედით. შევედი სახლში, წყალი გადავივლე, ჩავიცვი და გამოვედი.

6 საათი

მე და მაია ჩავედით მაღაზიაში, გზაში თემო შეგვხვდა, მერე ყველანი ერთად მეორე ქუჩაზე ავედით, სადაც მაიას უფროსი ბავშვი თავის დაქალს ჰყავდა წამოყვანილი და უკან წამოვიყვანეთ. უკვე ბნელოდა, ნელა მოვსეირნობდით, მოვედით ისევ ჩვენს სახლთან.

10 საათი

არც ვიცი როგორ რა მოხდა, მოიტანეს ორი გიტარა, ერთი ფანდური და ერთი დოლი. იმას გეტყვით, რომ ალბათ იმ ღამეს მთელ ქუჩას კი არადა მთელ სოფელს არ ეძინა. მოაწყეს ფოლკლორის საღამო და ღამის 3 საათამდე მიდიოდა სიმღერები. მე ისე გავიყინე, რომ მაიამ თბილი წინდები და ჟაკეტი გამომიტანა.

3 საათზე შევედით სახლში, ამ ღამეს ალბათ 3–4 საათი მაინც მეძინა.

გაგრძელება იქნება

ვიზიტი კახეთში – პირველი დღე

მოკლედ ჩამოვედი, ძალიან ვარ დაღლილი და ამ სამი დღის განმავლობაში სულ 2–3 საათი მეძინა ღამეში, მაგრამ მაინც ძალიან კმაყოფილი ვარ, ბევრი რამე მოხდა ამ სამი დღის განმავლობაში და ყველაფერს დავწერ.

დავიწყოთ 🙂

თავი პირველი – ჩასვლა

დილით 8 საათზე ავდექი, სამარშრუტო 9 საათზე გადიოდა, ერთი დიდი შავი ჩანთა მეყო ყველაფერში, ბევრი არაფერი წამიღია. ჩავჯექი, ფანჯარასთან მოვიკალათე, ნეტავ ეგ არ მექნა, რომ ჩავედი ყურს ვეღარ ვგრძნობდი.

გვერდზე და წინ სულ ბიჭები ისხდნენ. თმები გაშლილი მქონდა, დაუბერა ქარმა და თმები გაიფანტა, ყველგან დაფრინავდა. იმათაც მეტი არ უნდოდათ, ერთმანეთს აკრობდნენ და უხაროდათ.

გავცდით წნორს, დაძაბული ვუყურებდი ტრაფარეტებს, რომ ჩადუნიანი არ გამომრჩენოდა, ათასჯერ დავურეკე მაიას, მძღოლიც გაფრთხილებული მყავდა. ორი სოფელი დარჩა იქამდე, რომ მანქანა გაფუჭდა, თანაც საფუძვლიანად. ვაიმე, აი აქ დამერხა, ვფიქრობ ჩემთვის. ჩავედით ყველანი დაბლა. ისეთ ადგილზე ვართ, ირგვლივ არაფერია, მარტო გადამხმარი ყანები. ვურეკავ ლიკას. ისეთ ადგილზე ვარ, თავი “the hills have eyes”ში მგონია–თქო. კარგად მოათვალიერე, ვინმე ხომ არ გიყურებს დურბინდითო, დამცინა იმანაც.

გაკეთდა როგორც იქნა და ჩავაღწიე.

თავი მეორე – დაკარგული ვირი

მივედით სახლში, დავისვენე ცოტა, ბავშები ვნახე. პირველად ვიყავი ამ სოფელში და მაიას ბიძაშვილი ბიჭის მეტს იქ არავის ვიცნობდი. შემოვიდა მაიას მეზობელი, თიკო, რომელიც ასევე რუსთაველია. ეგ გოგო იქ რომ არ ყოფილიყო, ასეთი კმაყოფილი ვერ ჩამოვიდოდი, პირველი წუთებიდანვე მომეწონა, თითქოს მთელი ცხოვრება ვიცნობით ერთმანეთს.

გამოიცვალე და წავიდეთ ბურღზეო. რა არის ეს ბურღი წარმოდგენა არ მაქვს, მაგრამ ფაქტია, კარგად არ ჟღერდა. წავყევი მეც მორჩილად. სოფლის რამდენიმე წერტილში ჩამოდის წყალი მილებიდან, რომელსაც სასმელადაც იყენებენ და გასაგრილებლადაც. ჰოდა ვიწუწავეთ გემრიელად ყინულივით ცივი წყლით. მოვედი სახლში, ვიბანავე.

აი ბანაობაზე კიდევ ცალკეა სალაპარაკო. პირველად ვიბანავე ღია ცის ქვეშ, ე.წ. საზაფხულო აბანოში და ძალიან უხერხულად ვგრძნობდი თავს, სულ აქეთ–იქით ვიყურებოდი, ვინმე ხომ არ მოდის–თქო.

ეზოში პატარა ბაჭიები დავიჭირე და სურათები ვუღე. გული მოვიჯერე ცხოველებით. მთელი სოფლის ძაღლები მე დამდევდნენ მერე 🙂

მერე მე და მაიამ ცოტა წავიჭორავეთ და გავედი გარეთ საღამოს, გავიცანი ხალხი. ბევრი არც არავინ იყო. ამასობაში გახდა 11 საათი. გამოიარა სატვირთო მანქანით მეზობელმა, ვირი დავკარგე და ტყეში მიუბიათ, წავიდეთ, მოვიყვანოთო.  თიკომ, ამის გამოტოვება არ ღირსო და ჩამტენა მანქანაში. წავედით. ღამეა, ეს მანქანა ნელა მირიხინობს, ტყეში რამდენიმე მგელს მოვკარით თვალი, კიდევ კარგი საწყალი ვირი არ შეჭამეს.

სანამ ვირამდე მივიდოდით, პატარა მდინარეზე ბიჭებს მანქანა ჰქონდათ ჩავარდნილი და ვეღარ ამოდიოდნენ. გადმოვედით და ჩვენმა სატვირთომ ჩაიბა, მაგრამ უშედეგოდ. უკუნეთი სიბნელეა, წარმოდგენა არ მაქვს სად ვარ, სადღაც შუაგულ ტყეში, ვიყურები აქეთ–იქით, წარმოსახვის უნარი უფრო გამიძლიერდა, თანაც არა სასიკეთოდ.

დავტოვეთ ეს მანქანა და წავედით ვირის წამოსაყვანად. საწყალი, მაკე ვირი ხეზე იყო მიბმული.

აი მერე დაიწყო რაც დაიწყო, ამდენი ცხოვრებაში არ მიცინია, ლამის გული წამივიდა. ვირის ამ მანქანაში ათრევის პროცესი იყო რაღაც საოცრება. უკან, ვინც ვირთან დარჩა იმ ბიჭს ეს კაცი ეუბნებოდა,  სანამ მაგ ვირს არ დაამაკებ, მანდედან არ გამოგიშვებო და რომ წამოვედით უკნიდან ისეთი ხმები გვესმოდა, ვკვდებოდით სიცილით. ” ვაი, რას მიშვები, გადით აქედან შენი… ” ისეთი განწირული გაჰკიოდა 🙂 ვიდეო გადავიღე, მაგრამ არაფერი არ ჩანს, მარტო ხმები ისმის.

პირველი იყო დაწყებული როცა დავბრუნდით. მაიას ბავშვები უკვე დაეძინებინა და გარეთ იყო გამოსული. რამდენიმე საათი ვიჯექით და შევედით დასაძინებლად.

გაგრძელება იქნება…

სტუმრად ფანატიკოსთა სოფელში

ჩემს მანქანაში ვიჯექი და სწრაფად მივქროდი ტრასაზე. მუსიკა ხმამაღლა მქონდა აწეული და თავსაც ვაყოლებდი.

ქალაქგარეთ მივდიოდი, პატარა მოგზაურობა მოვიწყე. სრულიად მარტო. არავინ მაწუხებდა.

– თავისუფლებაა – ვღიღინებდი ჩუმად.

რაღაც გადასახვევს მივუახლოვდი, იქით საცალფეხო ბილიკი მიუყვებოდა. ჩემმა მანქანამ ამოიზმუვლა, დაიქშინა და თუხთუხით გაჩერდა.

გაოცებული გადმოვედი და შევათვალიერე. ხმამაღლა შევიგინე.  დახმარება მჭრდებოდა.

ბევრი აღარ მიფიქრია და ბილიკს გავყევი. ბილიკმა ნელ–ნელა გაუვალ ტყეში შემიყვანა, მაგრამ ტყე რამდენიმე მეტრში გასავალი გახდა და სადღაც გავედი.

ირგვლივ პატარა სოფელი იყო გაშენებული. გზაზე არანაირი ნიშანი არ ყოფილა იმის, რომ აქ დასახლება იქნებოდა, ამიტომ გაოცებული ვიყურებოდი აქეთ–იქით.

– უცხო – გამყინავი ხმით იყვირა  ერთ–ერთმა და თავზე დამახტა. წინააღმდეგობა არ გამიწევია და მორჩილად გავყევი.

შემიყვანეს დიდ ოთახში. მკაცრი სახის კაცები მაგიდებთან იყვნენ გამწკრივებულები.

– ჩვენთან უცხო ხალხს არ ვიღებთ – გამომიცხადეს – მითუმეტეს კაცებს.

– თქვენთან ცხოვრებას არც ვაპირებ, უბრალოდ მანქანა გამიფუჭდა – არ დამაცადეს დამთავრება, არც კი მომისმინეს.

– ჩვენი სოფელი მოწყვეტილი გარესამყაროდან, არავის არ ვეკონტაქტებით, მაგრამ რადგან შენ ნახე ჩვენი საცხოვრებელი, სამუდამოდ მოგიწევს აქ დარჩენა.

– რა? არა, რა მინდა აქ, სოფელი მეც მაქვს, მაგრამ წელიწადში ერთხელაც არ ჩავდივარ, გაწიეთ ბინძური ხელები…

სამმა კაცმა ხელები გამიკავა და სადღაც წამათრია, მერე ოთახში ჩამკეტეს დაცვასთან ერთად.

შუაღამისას ზარების რეკვა ატყდა. შეშინებულმა კაცებმა კარები მაგრად ჩარაზეს და კუთხეში მიიკუნჭნენ.

– რისი გეშინიათ? – გამიკვირდა.

– ზარების რეკვა რომ ისმის წითლებში ჩაცმული მონსტრები მოდიან – ამიხსნა ერთმა –  თვალებში რომ შეხედო, ყინულად იქცევი.

კარები გაიხსნა. კაცები გაიპარნენ. ჩემსკენ ორი წითელ ძონძებში ჩაცმული მონსტრი მოდიოდა.

ადგილიდან არ გავნძრეულვარ. გამეცინა. სასაცილოდ იქნევდნენ ხელებს.

– რას ჰგავხართ? ვინ ხართ საერთოდ?

გაუკვირდათ. ერთმანეთს გადახედეს და უარესი შემართებით გააგრძელეს ხელების ფარჩხვა.

– მეშინია, მეშინია… – ყალბად ვთქვი და კარებს ვეცი. სანამ აზრზე მოვიდოდნენ უკვე შორს ვიყავი.

აქოშნებული ვიდექი ჩემს მანქანასთან და ძლივს ვსუნთქავდი. ალბათ ეგონათ ვერ ვიცანი მონსტრის ფორმაში გამოწყობილი დილანდელი კაცები. არ უნდოდათ თავისი სოფელი სხვა ხალხს არეოდა და ქალაქს გაეფუჭებინა მათი ძველებური ტრადიციები, ამიტომ ხალხს აშინებდნენ, რომ არავინ წასულიყო იქიდან.

მანქანა დაიქოქა, ჩავჯექი და დავძარი. მუსიკა ჩავრთე.

– თავისუფლებააა – ვღიღინებდი ისევ, ოღონდ ამჯერად სხვა გაგებით.