ჩემი ბლოგი ერთი წლის გახდა

ერთი წლის წინ, ათ ნოემბერს, რვის რვა წუთზე დავწერე პირველი პოსტი ჩემს ნორჩ ბლოგზე, თუმცა იქამდე შექმნაზე ერთი საათი მაინც ვიწვალე, ავირჩიე ვარდისფერი თემა პეპლებით და აი პირველი პოსტიც.

იმის მერე ერთი წელი გავიდა, ბევრი რამე შეიცვალა ჩემ ცხოვრებაში და ეს ყველაფერი ბლოგზეა ასახული. როცა რამეს ვერ ვიხსენებ ან რამე მოვლენის ნახვა მინდა, ყოველთვის არქივებს მივმართავ.

ერთი სიტყვით ძალიან კარგი ვქენი ერთი წლის წინ ბლოგი რომ გავაკეთე, შევიძინე ვირტუალური მეგობრები, გავიცანი საინტერესო ადამიანები, ბლოგები, რომლებიც აქამდე არ ვიცოდი. გავაქტიურდი სოციალურ ქსელებზე, იქაც შემემატა მეგობრები.

ერთი წლის განმავლობაში დავწერე 353 პოსტი, დატოვეს 1702 კომენტარი, აქედან ყველაზე მეტი კომენტარები აქვთ დატოვებული qameleoni555-ს , diki777,  Kate_AlukaЯD, Dissolved Girl, violetmiss,    და ნათიას (natiag.wordpress.com)

დატოვებულია 15 000 სპამი (არ ვიცი რატომ ამდენი).

სულ ესა… 🙂

 

qameleoni.com

როგორც იქნა ჩემი საიტის მისამართს მოვაცილე ვორდპრესი და გახდა უბრალოდ ქამელეონი.ქომ. ამ ფაქტმა ძალიან გამაბედნიერა. დამიჯდა 17 დოლარი და რამდენიმე წუთი.

ესეც პირველი პოსტი ახალი დომეინიდან 🙂

 

ბლოგების მიმოხილვა – l ჯგუფი

ძალიან ხშირად იწერება ვის რომელი ბლოგი და ბლოგერი უყვარს, ტოპ ბლოგები, მაგრამ ბლოგის საფუძვლიანად განხილვა დიდი ხანია არ შემხვედრია. თავისი პლიუსებით და მინუსებით, თემატიკით, დიზაინით და ასე შემდეგ.

მე განვიხილავ ჩემთვის საინტერესო ორ ბლოგს და ძალიან კარგი იქნება ეს ბლოგერებიც თუ დაწერენ მათთვის საინტერესო ორი ბლოგი განხილვას და ა.შ. ამით საშუალება გვექნება მიმოვიხილოთ ბევრი ქართული ბლოგი.

1. dissolved girl

დიზაინი

ა) ჰედერი 

როგორც ვიცი ბევრი არჩია ახალი თემისთვის და ეს ჰედერი ჩემი ფავორიტია.

ძალიან ორგანულადაა შერწყმული თემასთან, იდეალურად ჯდება ფერებში და ხასიათში და ძალიან ორიგინალურია 🙂

ბ) თემა

ვორდპრესის თემა ბუენო, საკმაოდ პოპულარული, სასიამოვნო შრიფტით.  თვალს სიამოვნებს პოსტის კითხვა. გვერდითა სურათებიც ძალიან კარგადაა შერჩეული, განსაკუთრებით ეს მომწონს:

ერთი სიტყვით დიზაინი ძალიან მომწონს და სიმყუდროვის შეგრძნებას მიჩენს.

ბლოგის სახელი და თაგლაინი

როცა ამ ბლოგზე მინდა შესვლა ავტომატურად ვიწყებ dissolved-ის აკრეფვას, მერე მახსენდება რომ მისამართი სხვაა, არადა კარგი იქნებოდა საიტის სახელიც ამასთან იყოს დაკავშირებული.

როგორც მივხვდი Dissolved Girl – ჩემი საყვარელი ჯგუფის,Massive Attack–ის სიმღერის მსგავსად ჰქვია.

თემატიკა

შინაარსობრივად ეს ბლოგი პირადი ხასიათისაა, და როგორც უკვე ვთქვი პირადი ბლოგები მომწონს. საინტერესო ადამიანი ჩანს, პოსტებიდან პოზიტივი მოდის, უყვარს დღის ფოტოები და ამერიკული ტელე–შოუები.

 მინუსები

რამდენიმე დეტალი რომელიც არ მომწონს არის არეული კატეგორიები ცოტა გაურკვეველი სახელებით. მიყვარს როცა კატეგორიები ზუსტად ასახავენ პოსტების შინაარს და ზედმეტად კონკრეტულები არ არიან.

და კიდევ კარგი იქნებოდა მთვლელი დაეყენებინა. პრინციპში მეტი არაფერი პრეტენზია არ მაქვს.

ერთი სიტყვით წარმატებებს ვუსურვებ ნატას და იღბლიან ბლოგინგს 🙂

 

სიგარეტის ბოლში გახვეული აზრები

დიზაინი

ა) ჰედერი 

ისეთი ჰედერი, როგორიც ამ ბლოგს შეეფერება 🙂

განსაკუთრებით სახრჩობელა და საფლავები მხვდება თვალში ^^ მიყვარს ასეთი სურათები და დიდი კოლექციაც მაქვს შეგროვებული.

ბ) თემა

ახლა მგონი შეცვლილი აქვს კეიტს თემა, ადრე  უფრო ვიწრო თემა ეყენა და ცოტა წვრილი ასოებით, კითხვა მიჭირდა ხოლმე.  ახლა შრიფტი კარგია და კარგად იკითხება. თავისი ფან პეიჯებით, სხვა ბლოგების რეკლამებით, მთვლელებით და მრავალი ვიჯეტებით კარგად გამოიყურება.

ჰო, უყვარს ბუები

 თემატიკა

ქართველ ბლოგერებს შორის ყველაზე მეტი საერთო მე და მას გვაქვს, მისტიკა, ფანტასტიკა, ზებუნებრივი ისტორიები, ფილმები, ტელეშოუები, ფეისბუქის დახურულ ჯგუფში კარგად ვიფხანთ ხოლმე ენებს, აქედან გამომდინარე ბლოგის შინაარსიც ძალიან საინტერესოა ჩემთვის, ზოგი პირადი, ზოგიც მისტიკური და სუპერნატურალი 🙂

მინუსები:

პირველი ის, რომ მაინცდამაინც ხშირად არ წერს და წასაკითხი პოსტები არ მიგროვდება ხოლმე 🙂

წერის დროს ხშირად გამოყენებული სმაილები, ნიშნები და ჟარგონები შეიძლება მინუსად მიიღოს კაცმა და მე არ მიყვარს ასეთი ნაწერები, მაგრამ აქ თითქოს მსიამოვნებს კიდეც, თითქოს ძალიან  შინაურული სიტუაციაა და  უფრო აადვილებს ტექტის წაკითხვას.

სხვა არც აქ არაფერი მახსენდება პრინციპში, ძალიან წარმატებული ბლოგია და უფრო დიდ წარმატებას ვუსურვებ ^^

ჰოდა ნუ დაიზარებთ, დაწერეთ ორ ბლოგზე მიმოხილვა და ვინ იცის, იქნება მეც მოვხვდე რომელიმე ჯგუფში 🙂

როგორ გავხდი ბლოგერი

ყველაფერი ასე დაიწყო:

ბლოგზე არა, მაგრამ საიტის შექმნაზე ბევრჯერ მიფიქრია. მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიცოდი, რომ არსებობდა უფასო ძრავები საიტის შესაქმნელად და აქედან გამომდინარე ყველაფერი დიდ თანხებთან მეგონა დაკავშირებული. ამიტომაც ოცნება ოცნებად რჩებოდა.

ბლოგებს რაც შეეხება, ძირითადად უცხოური ბლოგებით ვიყავი დაინტერესებული და იმათ ვეცნობოდი, განსაკუთრებით პირადი და მისტიკური ხასიათის ბლოგები მომწონდა.

იმ საღამოს იღბლიან ხელზე დავსერჩე გუგლი და წავაწყდი პრეზენტაციას, როგორ შევქმნათ ბლოგი ვორდპრესზე სრულიად უფასოდ და ძალიან მარტივად.

რა თქმა უნდა მაშინვე დავურეკე ლიკას და დავიწყეთ სახელზე ფიქრი. ბევრი ვარიანტები მოვსინჯეთ, მაგრამ ყველაფერი დაკავებული იყო, მერე ისევ ჩვენი წიგნის სახელი გადავწყვიტეთ და დავარქვი ქამელეონი, რომელიც ძალიან კარგად მოერგო შინაარსობრივად ჩემს ბლოგს.

პირველ საღამოს ავირჩიე ვიწრო, ვარდისფერი და პეპლებიანი თემა და დავწერე ერთი აბზაცი. რომ გავთიშე, თავიდან შევედი ამ მისამართზე და დავინახე პირველი პოსტი, რაღაც უცნაური შეგრძნება დამეუფლა 🙂

კარგი, პირველი ნაბიჯი გადადგმული იყო, პირველ დღეს მთელი ორი ჰიტიც დაფიქსირდა ჩემს ბლოგზე.

მეორე დღიდან შევუდექი აქტიურ პოსტვას და უნდა ითქვას ნოემბრიდან მოყოლებული აგვისტომდე მაქსიმუმი ორი დღე ყოფილა ისეთი, როცა პოსტი არ დამიწერია. პირველი სამი თვე დღეში 5 პოსტსაც კი ვწერდი.

რა თქმა უნდა პირველი პრობლემა იყო ვიზიტორების რაოდენობა, რომელიც პირველი სამი ოთხი დღე დღეში 30–35 ჰიტს შეადგენდა.

პირველი პოსტი, რომელმაც ტოპ–პოსტებში და ტოპ–ბლოგებში მომახვედრა, იყო

კიდევ ერთი ვამპირის ისტორია, სადაც ბინდის პაროდია გავაკეთე და ამის მერე კატეგორიებს აბსურდული კომედიაც დავუმატე. იმ დღეს 200მდე ავიდა ჰიტების რაოდენობა და მაშინ ჩემთვის ეს ძალიან ბევრი იყო, გახარებული ვამოწმებდი ყოველ წუთს რეიტინგს. თან ამას 11 კომენტარიც რომ მოყვა ხომ საერთოდ.

კიდევ იყო ერთი პრობლემა, მინდოდა ყოფილიყო პირადი ბლოგი, თავისი სურათებით, ისტორიებით და ასე შემდეგ, მაგრამ როცა სახალხოდ წერ შენს ცხოვრებაზე, აქ თავისდაუნებურად ის ხალხიც უნდა გამოჩნდეს, ვინც შენს ცხოვრებაში არიან, კონკრეტულად კი ჩემი საქმრო, ბადრი, რომელსაც არ ვიცოდი რა რეაქცია ექნებოდა.

აღმოჩნდა, რომ არანაირი რეაქცია არ ჰქონია, უფრო მეტიც, არც კითხულობს ჩემს ბლოგს, ასე რომ თავისუფლად ვდებ ფოტოებსაც და ჩემი ცხოვრების სხვადასხვა დეტალებს. თავიდან მწყინდა იშვიათად რომ ნახულობდა ბლოგს, მაგრამ ახლა ვფიქრობ რომ ასე უკეთესია.

დეკემბრიდან გადავედი ახალ ეტაპზე და დავიწყე პირადი ხასიათის პოსტების წერა. პირველი პოსტი, სადაც ჩემი სურათი დავდე იყო მე და ქართული ქორწილები. უნდა ითქვას, რომ რაც პირადი პოსტების წერა დავიწყე, თუ მყავდა დღეში 20 უნიკალური ვიზიტორი, გახდა სამმაგი რაოდენობის.

რაც შეეხება ბლოგის ტექნიკურ საკითხების, ვიჯეტებს, მთვლელებს თუ სხვა, დახმარება არავის გაუწევია, რასაც ვერ ვიგებდი, გუგლში ვნახულობდი. ერთხელ თუ არ გამოდიოდა, მერე სხვანაირად ვცდიდი და ა.შ.

ჩემმა დიზაინმა ბევრი ცვლილებები გადაიტანა. ვიწრო ვარდისფერი თემიდან გაშლილ თემაზე გადავედი, ისიც რამდენჯერმე შევცვალე და უკვე დიდი ხანია რაც ეს თემა მიყენია, რომელსაც სავარაუდოდ არ შევცვლი, თუ ვორდპრესმა რამე უკეთესი არ შემომთავაზა.

შემდეგი ეტაპი, რამაც ვიზიტორების კიდევ გაორმაგება გამოიწვია, იყო უცნაური.ქომზე დადებული  რამდენიმე პოსტი კატეგორიიდან ქალაქური ლეგენდები.  სრულიად მოულოდნელად ბლოგზე უდარდელად შესულს ვიზიტორების ისეთი რაოდენობა დამხვდა, რომ დავიბენი, მაგრამ მერე ვნახე საიდანაც შემოდიოდა ეს ნაკადი 🙂

და კიდევ ერთი ეტაპი, როცა ჩემს უწყინარ პოსტს იაჰუს ათ ყველაზე სულელურ კითხვასთან დაკავშირებით ცოტა სკანდალური სახელი დავარქვი – დღეში 30 ორგაზმი და მშობლებთან სექსი +16, ეს + 16 ხომ საერთოდ ჯადოსნური ნიშანია, თუ ვიზიტორების მომატება გსურთ, მიუწერეთ პოსტს.

ამას მოყვა ეს:

ამას მოყვა დამრიგებლური და აღშფოთებული პოსტები, არა პირდაპირ ჩემს მისამართით, მაგრამ “ორგაზმები და სექსები რომ ურევია სათაურში”, ეგეთ პოსტებს გმობდნენ 🙂

რაც შეეხება პოპულარიზაციას, ვერ ვეწევი, ან არ, არ ვიცი, მაქსიმუმი ფიესბუქზე დავაშეარო, საიდანაც სულ რამდენიმე კაცი შემოდის, მაგრამ ის მიხარია, რომ მკითხველებს დამახსოვრებული აქვთ ჩემი ბლოგის მისამართი და პირდაპირ შემოდიან, ლინკების და გადმოსვლების გარეშე.

დიდი პოსტი გამომივიდა, მაგრამ აი ზუსტად ასე გავხდი ბლოგერი.

მეათასე კომენტარი

მთელი დღის ლოდინის შემდეგ, როცა ბედნიერად ეწერა 999 კომენტარი და მოუთმენლად ველოდებოდი მეათასე კომენტარის გამოჩენას, მაგრამ თითქოს სპეციალურად არავინ ჩანდა, ჩემს მაგივრად ლიკას ამოეწურა მოთმინების ფიალა და ბოროტი ხითხითით დაწერა კომენტარი:

“და აი შენი გმირული ლოდინიც დასრულდააა 🙂 “

ჰოდა ამ ათასი კომენტარიდან ალბათ ხუთასი ლიკას აქვს დატოვებული, ასე რომ სამართლიანად დაიმსახურა მეათასე კომენტარის ტიტული და მას საზეიმო ვითარებაში გადავცემ იმ ვერსაჩეს კაბას, მთელი თვეა რომ დამდევს და მეხვეწება.

გილოცავ ჩემო ბლოგო ამ მრგვალ ციფრს და მალე 0–ები მოგმატებოდეს და მოგმატებოდეს.

აი ასე!

happy birthday ქამელეონი

დღეს ჩემს ბლოგს ხუთი თვე შეუსრულდა და თავისი არსებობის მეექვსე თვე დაიწყო. უკვე იმდენად იქცა ჩემს ყოველდღიურობად, რომ ამის გარეშე ვეღარ წარმომიდგენია ცხოვრება.

ბლოგების შესახებ ინფორმაცია თითქმის არ მქონდა, მარტო რამდენიმე უცხოურ ბლოგს ვკითხულობდი. არც ვიცოდი უფასო ძრავები თუ იყო ბლოგის შესაქმნელად და ერთ დღესაც ვორდპრესის ტუტორიალს წავაწყდი. მახსოვს მე და ლიკამ ძალიან ბევრი ვიფიქრეთ სახელზე, უამრავი ვარიანტები იყო, მაგრამ ყველა დაკავებული, ამიტომ ჩვენთვის განსაკუთრებული სახელი დავარქვით.

10 ნოემბერის 19 საათზე და 08 წუთზე დაიდო პირველი პოსტი.ეს იყო ერთი აბზაცი და მოკრძალებული შესავალი. ჯერ არც ვიცოდი საერთოდ რა გამოვიდოდა, ვერც ვორდპრესში ვერკვეოდი დიდად.

თემები ბევრი ვარჩიე თუ ცოტა, რატომღაც ძალიან უცნაური და მხიარული თემა შევარჩიე, დანარჩენები ზედმეტად სერიოზული მომეჩვენა.

ძალიან ბევრი ბლოგი მაქვს ნანახი და არასდროს ამ თემას არ წავწყდომივარ. არადა ძალიან მშვიდ და ლამაზ ფერებში იყო გადაწყვეტილი, უბრალოდ ზედმეტად ვიწრო თემაა და სურათები ძალიან პატარად ჯდება.

პირველ დღეს ჩემი პირველი პოსტი ორმა ადამიანმა ნახა. მეორე დღეს გაჭირვებით მივაგენი სად იყო ვიზიტორების რაოდენობა. ერთი თვის განმავლობაში კი just another wordpress site ეწერა, იმიტომ რომ არ ვიცოდი ჰედლაინი სად დამეწერა.

პირველი კომენტარი ლიკას გარდა, რომელიც ჩემს ბლოგზე გაჩნდა, ეკუთვნის დეკემბერიუსს. მაშინ მოდერაცია ჩართული მქონდა და ყოველ კომენტარზე გახარებული approve-ს ვაძლევდი.

ჰიტები ოდნავ გაიზარდა და დღეში 30–დან 40 მდე მერყეობდა. ჩემი პირველი პოსტი, რომელიც პოპულარული გახდა და ორ დღეში ბევრი ჰიტი მოიტანა, თანაც ტოპ–პოსტებში მოხვდა, იყო ბლოგის შექმნიდან 4 დღეში.
კიდევ ერთი ვამპირის ისტორია, ბინდის პაროდია. გაოცებული ვუყურებდი ყოველ წამს როგორ იზრდებოდა ჰიტების რაოდენობა და მიკვირდა. ამას მოჰყვა მეორე ნაწილი და კომენტარების და მნახველების რაოდენობაც გაიზარდა.

თავიდან პირად პოსტებს ვერიდებოდი, ძირითადად აბსურდულ კომედიებს და რივიუებს ვწერდი, მერე ნელ–ნელა პირადზეც გადავედი.  კიდევ ერთი პოსტი, რომელიც ბევრჯერ ნახვადი გახდა, ჯასტინ ბიებერის თაყვანისმცემლებს ეხებოდათ.

დიზაინში დიდი ცვლილებები განვიცადე, ვიწრო თემიდან გადმოვედი გაშლილ თემებზე, დაახლოებით სამი–ოთხი თემა გამოვცვალე და ბოლო ერთი–ორი თვეა ამ თემაზე შევჩერდი, ყველანაირად მაკმაყოფილებს ჯერ–ჯერობით.

top 10  პოსტი, რომელიც ბლოგის არსებობის განმავლობაში ყველაზე მეტჯერ არის ნანახი:

1. cheryl cole – ტატუები

2. საღამოს კაბები და ფეხსაცმელებით სავსე თაროები…

3. ჯასტინი – გზა სუიციდამდე?!

4. justin bieber – ქართველი ფანები გელოდებიან!!! ოღონდ ქვებით 🙂

5. stars without makeup

6. ქართველი ცნობილი სახეები – მსგავსება უცხოელ ვარსკვლავებთან

7. კიდევ ერთი ვამპირის ისტორია

8. boys, boys, boys… (only hot boys)

9. ჰოლივუდის ყველაზე სექსუალური მამაკაცები – shirtless

10. queer as folk

ჰოდა… ასეთი გალინკული პოსტი პირველად დავწერე. დიდი მადლობა ყველას, ვინც კითხულობთ და კომენტარებს ტოვებთ, ან არ ტოვებთ 🙂  ესეც ვირტუალური ტორტი:

როგორი ბლოგები მომწონს

სანამ ბლოგს გავაკეთებდი, იქამდე აქტიურად ვიყავი დაკავებული ბლოგების კითხვით, ქართული იქნებოდა ეს თუ უცხოური. ბლოგის შექმნის მერე ვორდპრესის ბლოგები უფრო კარგად გავიცანი.

რამდენიმე კრიტერიუმი, რომლის მიხედვითაც კარგი შთაბეჭდილება მექმნება ბლოგზე.

1. დიზაინი.

სანამ შინაარსზე გადავიდოდე, პირველად თვალი აღიქვამს დიზაინს. რა თქმა უნდა ყველა თემატიკის ბლოგს თავისი შესაფერისი თემა უნდა ჰქონდეს. არ მიყვარს ზედმეტად ვიწრო თემები, მაგრამ მე რა მაქვს სათქმელი, ჩემი პირველი თემა ისეთი იყო, რომ არასდროს არ მინახავს სხვაზე. თუ ახსოვს ვინმეს 🙂 ვარდისფერი, გულებში და პეპლებში.

გვერდზე აუცილებლად მინდა ხოლმე რომ იყოს გამოტანილი პოპულარული, ბოლოს დაწერილი პოსტები და კომენტარები. სათაურების მიხედვით ვიგებ რისი წაკითხვა მინდა, ისე კი შეიძლება დამეზაროს არქივებში ჩიჩქვნა.

კომენტარებით ვიგებ ჩემს კომენტარს თუ უპასუხა ავტორმა და მაინცდამაინც იმ პოსტის მონახვა არ მიწევს, სადაც დავტოვე. კიდევ ძალიან მიყვარს, როცა ჩემს კომენტარებს პასუხობენ და კიდევ მიჩნდება იქ შესვლის სურვილი (ალბათ ყველა ასეა)

ე.წ. “ზანგ” ბლოგებზე ძალიან მტკივა თვალები და მიჭირს კითხვა (ეს ჩემი სუსტი თვალების ბრალია), მაგრამ თუ ძალიან დავინტერესდი, მაინც გავიჭირვებ.

მომწონს ოქროს შუალედი სადა და  გაფორმებულ ბლოგებს შორის. ძალიან სადა ცოტა უინტერესოა, ძალიან გაფორმებული დამღლელი. შუალედური იდეალურია.

2. ტექსტი

პირადად მე ძალიან მიჭირს მთლიანი ტექსტის, აბზაცების გარეშე, კითხვა. როცა ტექსტი ხშირადაა დაყოფილი აბზაცებად, გაცილებით იოლად ვიგებ. როცა თავიდან ბოლომდე გადაბმულადაა მიყოლებული, თვალით შეიძლება დავკარგო ის ადგილი, რასაც ვკითხულობდი და მერე მოძებნა ჭირს.

ის ადრეც ვახსენე, რომ არ მიყვარს გაუმართავი და ძალიან ბევრი შეცდომიანი ტექსტები, “ხო” “რო” “იმიტო” “რავი” და მსგავსი დაუმთავრებელი სიტყვები.

შრიფტის ყოველ წუთას ცვლაც აღიზიანებს თვალს. დიდი, პატარა, ფერადი, ბოლდი, იტალიკი, ესეც ნორმის ფარგლებში უნდა იყოს.

ეს ყველაფერი შეიძლება წვრილმანია, მაგრამ მთლიანობაში მაინც ახდენს გავლენას.

3. თემატიკა

ეს უკვე ინდივიდუალურია, მაგრამ მე პირადად ყველაზე მეტად პირადი სახის ბლოგები მიყვარს. ერთგვარი რეალითი შოუა. მინდა ბევრი იყოს ქართული ბლოგები, სადაც დაუფარავად დებენ თავის გადაღებულ სურათებს, ყვებიან თავის ისტორიებს,  პირადი ყველაფერი საინტერესოა, ამიტომ სარგებლობს რეალითი შოუები ასეთი პოპულარობით.

არის რამდენიმე უცხოური ბლოგი, სადაც მარტო სურათებს ვათვალიერებ და კითხვა მეზარება 🙂 არის ქართული პირადი ბლოგები, რომლებსაც სიამოვნებით ვკითხულობ ხოლმე. განსაკუთრებით მიყვარს, როცა ვინმესთან ძალიან ბევრ საერთო ინტერესს აღმოვაჩენ ხოლმე და აღმოვაჩინე კიდეც უკვე 🙂

ჰოდა, აი ასეთი ბლოგები მიყვარს.

 

ჩემი ბლოგის დაბადების დღე

დღეს ჩემს ბლოგს ერთი თვე შეუსრულდა.

პირველად 10 ნოემბერს დავწერე პირველი პოსტი, რომელიც ორმა კაცმა ნახა 🙂

ვორდპრესის აზრზე არ ვიყავი, რა სად როგორ რისთვის, ვიჯეტების ჩასმაც მერე ვისწავლე. პირველი ორი დღე არც ის ვიცოდი ვიზიტორების რაოდენობა სად იწერებოდა 🙂 არადა ამხელა  სვეტებია გამოჭიმული.

ახლა ელემენტარული მაინც ვიცი, რაც მთავარია ვპოსტავ და ვაქვეყნებ. ვიზიტორებით ვერ დავიკვეხნი, მაგრამ არც უკმაყოფილო ვარ. სანამ ერთი კაცი მაინც კითხულობს ჩემს ბლოგს იქამდე დავწერ და როცა ნოლზე დავა, მერე მივხვდები, რომ დროა წავშალო 🙂

გეპატიჟებით ვირტუალურ ტორტზე 🙂