nightmares on my street

ბევრი ვიძახე კოშმარები არ მაწუხებს, სიზმრებში კარგად ვერთობი–თქო, ჰოდა წუხელ კარგად დავისაჯე ამის გულისთვის🙂

ჯერ დავწექი 2 საათზე, მერე კიდევ 2 საათი არ მეძინა, მერე დამეძინა და ჯობდა საერთოდ არ დამეძინა, ვნახე ძალიან გრძელი სიზმარი.

ვიყავი სადღაც გრძელ დერეფანში, რომელიც იყო მიწისქვეშ. ამ დერეფანში ძალიან ბნელოდა და შორიდან უცნაური ხმები ისმოდა. აქეთ–იქით ვტრიალებდი და ხელების ცეცებით წინ მივდიოდი.

ამ დროს მომესმა ფეხის ხმა და კედელს ავეკარი. რამდენიმე კაცი ნელა, უხმაუროდ მოდიოდნენ, თითქოს ჰაერში მოცურავდნენ, გრძელი მოსასხამები ეცვათ და კაპიშონები თავზე ჩამოფხატებული.

ამ დერეფანში ტარდებოდა მსხვერპლშეწირვა თუ რაღაც საიდუმლო რიტუალი, სადაც მე არ უნდა ვყოფილიყავი, რადგან ვიცოდი, რომ გაეგოთ მე რამე დავინახე, მომკლავდნენ. ამიტომ ვიყავი კედელზე აკრული.

ამ კედლიდან პირდაპირ მოვხვდი ჩემს ლოგინში. ისევ ბნელოდა. ჩემი კატა გვერდზე მეწვა და ეძინა. უცებ გაისმა რაღაც ხმაური, კატამ თავი წამოყო და დაბლა ჩახტა. ვიღაცამ ყურში ჩამძახა, ქალიო და ფანჯრისკენ გავიხედე. ფანჯრიდან ქალის სილუეტი გადმოვიდა. ამ დროს ჩავვარდი საშინელ პანიკაში, გაღვიძება რომ გინდა და ვერ იღვიძებ, გული საშინლად მიცემდა.

და ზუსტად ისე გამეღვიძა, კინოში რომ ეღვიძებათ ხოლმე,  საწოლზე წამოჯდებიან და ოფლი ჩამოსდით. პირველად ჩემს ცხოვრებაში, ალბათ ბავშვობის მერე ასე არ მომსვლია.

ზედმეტად ბევრ ფილმს ვუყურებ ამ ბოლო დროს, ალბათ მაგისი ბრალია🙂

დატოვეთ კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s