წყევლა

ამონაწერი მიშელ კოულის დღიურებიდან, რომელიც ერთ მიტოვებულ სახლში ნახეს.

მე მიშელი მქვია, 29 წლის ვარ, გასათხოვარი. მას შემდეგ, რაც ბოსმა სამსახურიდან გამომაგდო, უიმედოდ ვეძებდი სამუშაოს და დასაქმების ცენტრს მივმართე.

შევედი თუ არა, ცუდი წინათგრძნობა შემომაწვა. კუთხეში ჩინელი გოგო იჯდა და თვალები ამოთხრილი ჰქონდა, თან პირიდან რაღაც მწვანე სითხე გადმოსდიოდა. რომ მოვიხედე გაქრა. ნეტავ რას ნიშნავდა? თავი გავიქნიე და უფროსთან შევედი.

– მის მიშელ – შემომეგება ჩინელი მელოტი კაცი.

– გამარჯობათ მისტერ სვონ.

– მე თქვენ გიშოვეთ სამსახური – უხაროდა ჩინელს და ცმუკავდა.

ერთ განმარტოებულ სახლში მივედით. საშინელი აურა იყო. სვონმა ოთახები დამათვალიერებინა. უცნაური სახლი კი იყო, კედელზე თმები იზრდებოდა და ვანაში ჩინელი მწვანე ბავშვები იწვნენ, თან წიოდნენ, მაგრამ ისეთი არაფერი შემიმჩნევია, დავთანხმდი მუშაობას. ერთი მოხუცი ქალისთვის უნდა მომევლო.

სვონმა მადლობა გადამიხადა, დანახშირებული ჩონჩხი, რომელიც სახლში დაბოდიალობდა წინ გაიგდო და კარები მოიკეტა. ახლა ეს ჩემი ახალი სახლია, უნდა შევეგუო.

დღე პირველი

ჩემი მოხუცი ძალიან საყვარელია, ხმას არ იღებს, მარტო მაშინ ღმუოდა ხელები კარებში რომ მოვაყოლე შემთხვევით, ისე არ მაწუხებს. ყველაფერი რიგზეა. ისე აღარ განვიცდი მარტოობას. დღეს საბანაოდ რომ შევედი და თავს ვიბანდი, ჩემი თავიდან მესამე მწვანე ხელი გამოვიდა და ზურგი დამიხეხა. მესიამოვნა მაინც ყურადღება. ახლა ვაბანავებ ჩემს მოხუცს და ჩავწვები ლოგინში თუ ადგილზე დამხვდა, ხანდახან ჭერზე მხვდება ხოლმე აკრული.

დღე მეორე

დღეს ჩემს ოთახში კარადა ვნახე. ვიფიქრე იქნებ რამე საინტერესო ვნახო თქო, შევყავი თავი, სიბნელე იყო და არაფერი ჩანდა. სანთებელა რომ ავანთე შიშით ვიკივლე. უზარმაზარი ობობა ეკიდა, მაგრამ მერე მწვანე ბავშვმა  ხელი ჩამოყო და მოკლა. ცოტა ამოვისუნთქე შვებით. დაბლა ჩავედი. კიბეებიდან ხმაური მომესმა. მეორე სართულზე რაღაც არსება იდგა და ბოროტად მიყურებდა.  ვიფიქრე, რომ ეს ჩემთვის უკანასკნელი ამოსუნთქვა იყო, მაგრამ მერე ვიცანი, მეზობლის კატა ყოფილა.

მეოთხე დღე

ამ სახლში ნელ–ნელა მიჭირს გაჩერება. აღარ შემიძლია ამ ქალის მოვლა და ყოველ დღე კედლების პარსვა. რამენაირად თავი უნდა დავაღწიო ამ ჯოჯოხეთს. თან ერთი უცნაურობა შევნიშნე, რამდენი უკან ვბრუნდები, ჩემს ზურგს უკან ვიღაც დგას. სინქრონულად მოძრაობს რომ ვერ შევამჩნიო. აღარ მინდა ასეთი სამუშაო.

მეხუთე დღე

მთელი ღამე ეს ბავშვი თავთან მეჯდა და უცნაურ ხმებს გამოსცემდა. რამდენჯერ ვუყვირე წაეთრიე თქო, მაგრამ თავი შემაცოდა, ესაა ჩემი როლიო. საზიზღარი ბავშვია, ვანაში წვება და რომ მივდივარ თავს ამოყოფს და მაშინებს ხოლმე, ერთხელაც გავაყოლებ კანალიზაციას.  თან მგონი მკვდარია, მწვანეა და ცუდი სუნი აქვს. საჭმელს არ ჭამს, მაგრამ ტუალეტში ხშირად დადის. თან ნორმალური სიარული კი არ იცის, ხან ჭერზე დადის, ხან კედლებზე.

ღმერთო ჩემო, ეს მართლა წყევლაა… წყევლა, რომელიც არასდროს დამანებებს თავს…

Advertisements

4 thoughts on “წყევლა

დატოვეთ კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s