პოსტაპოკალიფსური ჩანაწერები

უცნაურმა სიცივემ გამაღვიძა. თვალები მოვიფშვნიტე. ხელით საბანს ვეძებ, მაგრამ ვერ ვპოულობ. როგორც იქნა ვახელ თვალებს.

სახლში არ ვარ. მიწაზე ვწევარ და ხმელი ტოტები ტანს მიკაწრავს. გაკვირვებული ვდგები. სად ვარ?

ტყეა. ბნელი და გაუვალი. შეშინებული ვიყურები ხელებზე. დაკაწრული და დასისხლიანებული მაქვს. რა მოხდა? პასუხი ამ კითხვაზე არ მაქვს

ტანსაცმელი დაძონძილი და ჭუჭყიანი მაცვია, თითქოს ერთი თვე ტანიდან არც გამეხადოს. ხელები გაშავებული, სახეზე პატარა ჭრილობები, რა გადავიტანე ისეთი, რომ ერთ ღამეში ასეთი გავხდი?

გაუბედავად ვადგავ რამდენიმე ნაბიჯს. ირგვლივ საშინელი სიბნელეა ჩამოწოლილი. ტყე ოდნავ ირხევა. მეშინია.

გამიმართლა. ტყის ნაპირთან ვყოფილვარ. გამოვდივარ და აქეთ–იქით ვიყურები. მთვარის შუქი იქაურობას მკრთალად, მაგრამ მაინც ანათებს.

ადგილი არაფრით არ მეცნობა. აქ არასდროს ვყოფილვარ. წუხელ არ დამილევია. რამ ან ვინ მომიყვანა აქ? ან რანაირად დავბრუნდე სახლში?

რამდენიმე ნაბიჯს კიდევ ვდგამ და შიშით და გაოცებით ყბა დაბლა მივარდება. ჩემს წინ საოცარი და შთამბეჭდავი სანახაობა იშლება.

შორს, მთებში და სიბნელეში უზარმაზარი, შავი სასახლე მოჩანს. მის თავზე ღრუბლებია შეგროვილი. საშინელი სანახავია.

– ნამდვილად მძინავს – თავს ვიქნევ და ვცდილობ გავიღვიძო. არაფერი გამოდის. თვალებს მაგრად ვხუჭავ და ვახელ. სასახლე არ ქრება, ისევ იქ დგას.

სხვა გზა არაა. პირველი შოკის გავლის შემდეგ მორჩილად მივუყვები მისკენ მიმავალ ბილიკებს. თუ სიზმარია, გამომეღვიძება ბოლო–ბოლო.

უზარმაზარ ჭიშკართან მივდივარ. ზედ საშინელი ქმნილებებია გამოხატული. ეშმაკის და დემონის ფიგურები. შორიდანვე ეტყობოდა, რომ აქ ვარდისფერი ნივთების მოყვარული პრინცესა არ იცხოვრებდა.

ჭიშკარი ჭრიალით იხსნება. შევდივარ და აქეთ–იქით ვიყურები. სიჩუმეა. დიდ, მძიმე კარებს მხრით ვაწვები, რომელიც უხმაუროდ იხსნება.

– არის აქ ვინმე? – ვკითხულობ ხმის კანკალით. პასუხს არავინ მცემს. ზევიდან შუქი მოჩანს. მივყვები ამ შუქს და ხვეულ კიბეებზე ავდივარ. შუქი ჩერდება.

ჩემს წინ ისევ კარებია.

ღრმად ვისუნთქავ და კარს ვაღებ. თვალწინ უზარმაზარი ბიბლიოთეკა მიდგება. მაგიდასთან რამდენიმე სანთელია ანთებული.  იქვე სამი მამაკაცი დგას.

– ძლივს, ვინმე მაინც ვნახე – გახარებული ვჭყლოპინებ და მათკენ ვაპირებ წასვლას, მაგრამ მათი სახეების დანახვაზე ვშეშდები. თეთრი და ყინულივით ცივი სახეები აქვთ. გრძელი, შავი მოსასხამები აცვიათ.

– მოვიდა – ჩუმად ამბობს ერთი მათგანი და წიგნს ხურავს.

– ვინ ხართ? სად ვარ? – ვკითხულობ შეშინებული.

– დარწმუნებული ხარ, რომ ისაა? – ეკითხება მეორე.

– კი, ნამდვილად ისაა. მოგვიახლოვდი – მანიშნებს ხელით.

მეტი საქმე არ მაქვს, ვიღაც გიჟები არიან, ან როგორ აცვიათ საერთოდ, უკან ვიხევ და გაქცევას ვცდილობ. კარები თავისით იხურება.

– სად მიდიხარ? – მეკითხება დაცინვით – გარეთ მაინც ვერავის ნახავ. ერთადეერთი გზა სიმართლის გასაგებად ჩვენ ვართ, ასე რომ ჯობია მოგვისმინო.

პირზე ზრდილობიან ღიმილს ვიწებებ და ყურადღებით ვუსმენ.

 

გაგრძელება იქნება

One thought on “პოსტაპოკალიფსური ჩანაწერები

დატოვეთ კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s