30 წუთი მარსზე

ჰმმ, ჯარედ ლეტოს და მის როკ–ჯგუფს ელოდებოდით? არა, ეს სხვა ისტორიაა, თუმცა ჯობია ყველაფერი თავიდან დავიწყო.

ჩვეულებრივი დღე იყო. ვიჯექი ჩემს კოსმიურ ხომალდში და უსაქმურად დავეხეტებოდი მზის სისტემაში. რამდენიმე მეტეორიტს სურათიც გადავუღე, ისე, ინტერესის გულისთვის. ჩემს ლაბრადორს ტკბილად ეძინა სკამზე.

დედამიწაზე ვაპირებდი დაბრუნებას, რომ წითელ პლანეტას მოვკარი თვალი. გეზი მისკენ ავიღე.

– სად მივდივართ? – თავი წამოყო ძაღლმა.

– მარსზე – ვუთხარი და მონიტორს დავხედე – ნახევარ საათში იქ ვიქნებით.

– რა დაგკარგვია მარსზე? – მითხრა უკმაყოფილოდ – სახლში მინდა.

ჩემს მუდამ უკმაყოფილო მეგობარს ყურადღება არ მივაქციე და მოთმინებით დაველოდე მარსზე დაშვებას.

– ნახევარი საათი, მერე წამოვალთ – შევპირდი ძაღლს, რომელმაც ნელა აითრია ტანი და ზლაზვნით გადმოვიდა ხომალდიდან.

მარსზე ციოდა და ბურუსი იყო ჩამოწოლილი. ღრუბლებში გავეხვიე.

– რას ეძებ? – ჩამყვირა ყურში ლაბრადორმა.

– წყალს – ვუპასუხე და გამეცინა.

შორიდან უცნაური ხმები ისმოდა. ტანში გამაჟრჟოლა. შიში არ შევიმჩნიე.

რამდენიმე მეტრში მაღალი მთები იწყებოდა. ციდან მეწამული ფიფქები ცვიოდა. ყინვა უფრო და უფრო მატულობდა.

ფეხის ხმა მოგვესმა უკნიდან და დაძაბულები მოვბრუნდით.

– წავიდეთ სანამ მარსის მოჩვენებებმა ჩვენც მოჩვენებად არ გვაქციეს – პანიკაში ჩავარდა ძაღლი და ერთი–ორი შეჰყეფა.

ბურუსში ორი ლანდი გამოჩნდა. გრძელი კიდურები ჰქონდათ და ნელა მოაბიჯებდნენ. ინტერესმა ისე დამატყვევა, რომ უკან წასვლა არც მიფიქრია. მარსიანელების ნახვის სურვილით ვკვდებოდი.

– ადამიანი – გადაულაპარაკეს ერთმანეთს და ძაღლს გადახედეს.

– გამარჯობათ – ხელი დაუქნია ლაბრადორმა და ზრდილობიანად მოკურცხლა ხომალდისკენ. მე ერთი ნაბიჯიც არ გადამიდგავს.

– მარსზე წყალი არ არის – მოკლედ მომიჭრა ერთმა – შეგიძია გადასცე შენს მოდგმას, ტყუილად ნუ შეიწუხებენ თავს ძებნით.

– აბა ეს რა არის? – ხელი გავიშვირე უზარმაზარი ჩანჩქერისკენ.

მატყუარა მარსიანელები გაწითლდნენ.

– ეს ჩვენი პლანეტაა, არ გვინდა აქ სხვა ცივილიზაცია.

საათს დავხედე. ზუსტად 30 წუთი გასულიყო.

– ჩემი წასვლის დროა – დავემშვიდობე მარსიანელებს – თუ ვინმემ მკითხა, ვეტყვი რომ მარსზე წყალი არ არის.

ის აღარ მითქვამს მეცნიერებმა წყლის კვალი რომ ნახეს, თორემ მოკვდებოდნენ ნერვიულობით.

ჩემი მეგობარი კაბინაში მელოდებოდა.

– წავიდეთ სახლში – მთხოვა და თავი მუხლებში ჩამიდო – სახლს არაფერი ჯობია.

თავზე მოვეფერე და მონიტორზე დედამიწა ავირჩიე.

– ნახევარ საათში სახლში ვიქნებით…

Advertisements

დატოვეთ კომენტარი

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s